Ο Γιώργος Μπουζιάνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1885. Από 12 μόλις ετών εγγράφεται στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και για ένα διάστημα φοιτά μαζί με τον Giorgio de Chirico, με τον οποίο συνδέεται με στενή φιλία. Κατά τη διάρκεια της δημιουργικής του πορείας περνάει από διάφορες πολιτισμικές πρωτεύουσες, όπως τη Βιέννη, το Παρίσι και το Μόναχο. Η διαμονή του στο Μόναχο για είκοσι τέσσερα χρόνια θα τον βοηθήσει, ως φαίνεται, στις καλλιτεχνικές του αναζητήσεις, ωστόσο το έργο του θα αργήσει να αναγνωριστεί.
Ως ανήσυχο πνεύμα, δύσκολα ικανοποιείται με το αποτέλεσμα της δουλειάς του. Επικεντρώνεται στην κατάκτηση μιας πολύ προσωπικής «ζωγραφικής γλώσσας», που μπορεί από μόνη της να υπερασπιστεί τον δημιουργό της. Κατά τη διάρκεια της δημιουργικής του πορείας αναφέρεται ελάχιστα στα μαθητικά του χρόνια στην Αθήνα και δεν δείχνει να συμπαθεί το κλίμα της σχολής, αλλά ούτε και τους δασκάλους του, με εξαίρεση τον Κωνσταντίνο Παρθένη.
Το 1934 επιστρέφει στην Αθήνα, αναμένοντας να διοριστεί στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όμως η ελληνική κυβέρνηση δεν τηρεί τη σχετική υπόσχεσή της. Απογοητεύεται από την ψυχρή έως εχθρική υποδοχή που του επιφυλάσσουν οι εγχώριοι καλλιτεχνικοί κύκλοι, αλλά και από το γεγονός ότι η τέχνη του δεν είναι «ευανάγνωστη» από το ελληνικό κοινό. Μόνο προς το τέλος της ζωής του αρχίζει να αποκτά αναγνώριση μεταξύ των φιλοτέχνων. Το 1950 λαμβάνει μέρος στην Biennale της Βενετίας, ενώ λίγο πριν πεθάνει, το 1959, του απονέμεται το πρώτο ελληνικό βραβείο του Διεθνούς Διαγωνισμού Guggenheim.
Μεγάλο μέρος του έργου του καταλαμβάνουν οι προσωπογραφίες, οι οποίες άλλοτε φιλοτεχνούνται με παραδοσιακό τρόπο και άλλοτε εξπρεσιονιστικά. Στο έργο της συλλογής μας Προσωπογραφία γυναίκας, του 1944, παρατηρούμε μέσω αυτής της γυναικείας μορφής τη μετάβαση του ζωγράφου από τις παραδοσιακές επιρροές στην αβεβαιότητα του σχήματος. Μέσα από τις προσωπογραφίες μπορούμε να καταλάβουμε τις αναζητήσεις του καλλιτέχνη, ο οποίος δεν επιδιώκει να αποτυπώσει τα χαρακτηριστικά των μοντέλων, ούτε προσπαθεί να αφηγηθεί την προσωπική τους ιστορία. Κυρίως αναζητά να νοηματοδοτήσει ηθικά αλλά και μεταφυσικά τα πορταίτα του, εκφράζοντας το ανθρώπινο υπαρξιακό δράμα, που πολύ συχνά το διαπραγματεύεται μέσα από τη γυναικεία μορφή. Αυτή η υπαρξιακή διαλεκτική αναπτύσσεται και αποτυπώνεται τις περισσότερες φορές μέσω μιας χειρονομιακής ζωγραφικής με τη χρήση θερμών και χθόνιων τόνων.
.
